Elysplanet

Umuusok ang bibig ng ale
Habang inilalabas ang mga katagang
Tumatagos sa buto
Ng mamang umiinom ng kape.

Umuusok ang ilong ng mama
Dahil sa pagtitimpi sa galit
sa asawang umaga pa lamang
ay nagpuputak na naman.

Umuusok ang aking bibig
At ilong
Habang nakikinig
Sa mag-asawang kapitbahay.

Nagtatalo ang init ng kape
At lamig ng panahon
Kung kanino galing
Ang usok na nagsasayaw sa aking paningin.

-Ely Valendez

Matapos ang ilang buwan ng pamamahinga sa pagsusulat ng mahahalagang detalye sa aking mundo, heto muli akong nagba-blog.

Totoo, bukod sa isang midyum upang makapaglabas at maiparating sa ibang tao ang saloobin ng isang blogger, nakadaragdag din ito sa lawak ng nasasakupan ng pagkakaibigan.

Sa aking muling pagbabalik sa pagba-blog, binubuksan ko rin ang pintuan ng maraming possibilities sa aking buhay, kasabay ito ng pagbubukas ng aking sarili sa maraming pagbabago sa darating na taon.

Matagal na akong naka-subscribe sa halos iba’t ibang klase ng networking sites sa mundo ng internet. Magkakaiba ang audience ng bawat isa kaya hanggang maaari, sinusubukan kong i-update ang aking mga account. Inilalagay ko ang ilang mga post sa halos lahat, subalit ang ilan naman ay pinipili ko lamang depende kung saan ito mas bagay.

Narito ang maikling paglalarawan ng ilan sa mga sites na paborito ko at ang pakinabang ng mga ito base sa aking karanasan:

Blogspot: Para sa akin, mas pormal na midyum ang blogspot. Dito, kalimitan kong isinisilid ang mga isinulat na artikulo at ibang mga personal na sulatin. Ngunit dahil hindi nakadisenyo para sa networking ang blogspot, hindi matitiyak ng may-akda kung mababasa o hindi ang kanyang account maliban na lamang kung may mga taong nakasubscribe na dito. Mas mainam pa rin na maglagay ng link sa mga networking sites. http://elyvalendez.blogspot.com/

Facebook: Dahil karamihan sa mga kaibigan ko at kakilala ay nasa Facebook, mas mainam ito kesa blogspot. Gayunman, masyadong personal ang daloy ng komunikasyon dito. Mabilis at maganda ang serbisyo ng Facebook kung ikukumpara sa mga networking sites na dinadayo ng mga tao. Mas pormal din ang mga gumagamit nito kaya mas safe para sa lahat. Ang lubos na ikinatutuwa ko sa facebook, nagsisilbi itong online photo album ko. Dito ko inilalagay ang lahat na digital na larawan ng aking mga kaibigan at mahal sa buhay. Mabilis kasi mag-upload dito. (www.facebook.com : Eliseo H. Valendez).

Tagged: Hindi nalalayo ang disenyo nito kumpara sa Facebook ngunit lamang pa rin ang Facebook kung ang pagiging madaling gamitin ang pag-uusapan. May mga features kasi ang Facebook na hindi matatagpuan sa Tagged. Ngunit iba rin ang orientation ng mga taong gumagamit nito. www.tagged.com/elyvalendez .

Friendster: Wala ng ibang pangmasang site dito sa Pilipinas kundi ang Friendster. Mas patok din ito para mga kabataan ngayon. Iilan na lamang siguro sa mga marunong gumamit ng internet ang walang Friendster account. Gayunman, masyadong masa at pa-tweetums ang karamihan sa laman ng Friendster. www.profiles.friendster.com/elyvalendez .

Maaaring magkaiba tayo ng pananaw. Maaari kang mag-iwan ng comment.

Literal ang ibig sabihin ng pamagat ng sanaysay na ito.

Hindi ito ang karaniwang biro ng karamihan sa atin sa tuwing makakarinig ng usapang ingles o banyaga, o kapag hindi naiintindihan ang ipinaliliwanag ng guro o ng taong kausap. Kung matatandaan ng karamihan, naging tanyag ang linyang ito nang sumikat si Inday, ang katulong na inglesera dito sa Pilipinas.

Oo, dumugo ang ilong ko.

Sa hindi ko malamang dahilan, bigla na lang tumulo ang kulay pulang mainit-init na likido mula sa aking ilong minsang ninais kong mag-singa (magpalabas ng uhog o sipon o anuman ang tawag mo dun). Inaasahan ko sanang makakita ng kulay dilaw o kaya nama’y malabnaw na sipon, ngunit dugo ang umagos mula sa aking ilong. Una, naisip ko kung sadya nga bang digital na ang mundo dahil nakalimutan na rin ng sipon ang kanyang tunay na kulay. Dahil siguro pasko kaya kulay pula ang isinuot niyang damit nang puwersahin kong ilabas sa mundo. Hindi niya alam na mabibigla ako. Hindi iyon maaari.

Agad kong tineks (shorter version ng “nagpadala ako ng sms) sa mga kaibigan na may alam sa health. Sabi nila, stress lang daw ako kaya kailangan ng pahinga. Iyong iba naman, bunga lang daw ng init ng panahon at init ng katawan. Iba-iba ang bersyon ng isa’t isa, kaya bago ako mastress sa pag-iisip kung ano ang sanhi ng paglabas ng dugo sa ilong ko at tuluyang ma-hemorhage at matuyuan ng dugo sa konsomisyon sa mga reply sa akin, tumiingala na lamang ako sa bubungan at isinandal ang aking batok sa sofa.

Nang maampat ng bahagya ang pagdugo, ipinasya kung lunukin na lamang sa pamamagitan ng ilong ang sipon o anumang likidong maaaring lumabas sa kuwebang ito sa aking harapan. Sa una’y maaaring isiping kadiri-to-death ito kaya lang nauuto ko ang aking sarili kapag naiisip ko na hindi lang ganun ang ginawa ng mga sumali sa Fear Factor ano. Hayun, wala munang singa singa.

Uminom na rin ako ng gamot laban sa stress at sinubukang mag-relaks sa kabila ng maraming gawaing nakaambang na paduguin pa ng husto ang aking ilong. Buti na lang, kwela rin ang iba kong mga kaibigan, ang sabi nila, at least napatunayan ko sa mundo na may birhen pa sa mga bahagi ng aking katawan. Patunay raw kasi ng virginity o pagkabirhen ang pagdurugo. Sosyal ‘di ba? Nagdidileryo na ako, nagawa pang magbiro. Buti na lang hindi pumulandit ang dugo mula sa aking mga pores. Kung iniisip ninyo na tama ang kanilang mga walang kuwentang rason, hala sige, hindi ko kayo pipigilang paduguin ang lahat ng bahagi ng inyong katawan. Pakamatay kayo mapatunayan lang ang kabalintunaang birhen pa kayo!

Katulad mo ngayon, ganyan na ganyan din ang kaplastikan ng ngiti ko noon para isiping masaya ako habang pinangangatawanan ang aking hindi naman kalunos lunos na kalagayan. Kontodo dala ako ng tisyu para lang makapag-emote habang idinadampi ang papel sa bunganga ng dalawang kuweba. Siguro nakaubos din ako ng isang rolyo ng tisyu hanggang matapos ang gabi.

Napatunayan ko na mahirap talagang mag-alaga ng dumudugong ilong. Nahiga akong patuloy sa pagpigil na maglabas ng anumang likido mula sa ilong sa paniniwalang baka maubusan ako ng dugo. Sa madaling salita, pinilit kong tumingala ng bahagya sa tuwing babangon sa pagkakahiga. Matapos ang limang oras na pag-aalaga sa dumudugong ilong, naisip kong hindi ko na ata kaya dahil sumasakit na rin ang aking tonsil at lalamunan. Naglaro tuloy sa isip ko na baka dumudugo na rin ang mga ito. Kahit na iisipin ng mga kaibigan ko na birhen rin ang mga ito, aba! mahirap na! baka hindi ko maampat ang pag-agos ng dugo ng tuluyan. Ngunit nagtiis pa ako ng mga ilang oras.

Sa kapipigil ko na lumabas ang dugo, nahirapan naman akong huminga. Sa puntong iyon, kinakailangan ko na talagang magpasya. Nanaisin ko bang mamatay ng walang kalaban-laban dahil sa hirap sa paghinga o makikipagsapalaran akong ilabas ang mga dugong maaaring nagnanais talagang matanaw ang mundo? Dahil naisip ko na mas wais namang aksyon na makipaglaban ng duguan kesa ibaon sa hukay nang walang kahit na isang dugong lumabas, nagpasya akong isinga ang lahat ng laman ng aking ilong. Hayun, nagtalsikan sa lababo ang aking naipong pinaghalo-halong kulangot, sipon at plema. Wala sa kanila ang may bakas ng pagkakulay-dugo!

Tama, nabuwisit talaga ako. Kung natatawa ka diyan, sana lang ‘wag dumugo ang utak mo!

Nais kong pansamantalang

mamahinga

sa ulap.

Habang dahan dahang

umaambon

ng mga bulaklak

ng firetree.

Pagyayakapin panandali

ang mga talukap

ng pagod

na mga mata.

Lakad lang,

Huwag indahin ang init na ibinubuga

ng panahon.

Kapag nagsawa ang araw,

Kukubli sa ulap.

Pagkaraa’y ngingiti

Ng ubod ng tamis.

Laban lang,

Kahit na malupit ang pagkakataon.

Marami pang hininga

ang naghihintay na mahugot

mula sa loob.

Lakad, laban,

Hanggang hindi pa ubos

Ang ngiting ipinunla

sa iyong kaibuturan.

Lakad, laban, padayon lang.

Bukas, mamamasdan rin

ang patutunguhan.

malapit ko nang marating

ang kabilang dako

ng virtual na daigdig

di ka pa rin dumarating.

nangangalay na ang mga higante

sa pagtukod sa aking mga pilikmata

upang hindi matakpan ang balintataw

na naghihintay na mapintahan ng iyong larawan.

tila nais ko nang sumuko

at sumama sa mga engkantada

ng kabilang daigdig

malayo sa iyo…

bakit nga ba hindi makalag

ang kadenang itinali sa aking puso?

tila walang kapangyarihan ang bagong hari

na makatatalo sa sumpa ng iyong pangako.

kailan ka babalik?

nais ko nang makawala

sa sariling panaginip.

hayaan mo akong lumipad.

lalakbayin ko ang daigdig—na nilikha mo

o ang aking dating kanlungan,

kahit di ka kasama.

maghahanap ako ng bagong hari.

mas makapangyarihan

makatotohanan

at kaya akong dalhin

kahit sa pinakamalalim na bahagi

ng aking mga pangarap.

pilit ko pa ring kinakapa sa dibdib

ang diyamanteng nakabaon doon

na pag-aari mo.

nawawala ito.

dapat ay sinasaklot ako ng pangamba

ngunit wala

ang hinihintay kong mabilis na pagtibok ng puso,

ang pakikipaghabulan ng hininga sa iba’t ibang imahen

na dati ay nagpapalit-palit sa paningin

kapag ganitong ang panahon ay nagbabadya

ng iyong pagkawala.

wala na sa damdamin ang takot na makukuha ka

ng magnanakaw

habang ako ay himbing na natutulog.

ang narito na lamang ay ang estangherong damdamin

na di ako nangangamba

kung sakaling kunin ka

ng kalaban…

at pahihintulutan ko.

natatakot ako.

na mababali ang pangakong ikaw ay iingatan

at hindi ipamimigay.

nangangamba ako.

na mamaya sa ating pagtulog

hindi mo na madama ang init ng aking pagmamahal.

ayokong malaman mo

na hindi ako luluha

kapag lumisan ka.

ayokong sabihin

na hindi ako sasama

sa iyong binabalak na pag-usad.

Hindi ko alam kung paanong kikitlin
ang bawat sandali
nang hindi masasaktan ang damdamin.

Finally!

It has been a long time since I created this blog but i really had a hard time to make a post. Busy with so many things that I believe did not make a sense at all, I am now typing this post, believing that at this time I make sense.

This is really a big night as it is the night that i decide to allow some twists happen in my life while i still have a share with the earth resources as a human . Honestly, I am struggling now and my heart is pumping hard that I could not even write a good straight english here. But deep inside, i believe that my decision would take me to a brighter future. I am really not sure if this decision would lead me to happiness but I am praying that God would make this so.

Do I really have to confess?

I don’t know. Till next time. Thanks for your time Pal. See? it is nonsense.